Elfrieke van Galen
Waarom zijn financiële transacties geen onderdeel van duurzaam inkopen?
Duurzaam inkopen gaat niet alleen over de duurzaamheid van de ingekochte dienst of product, maar ook over de mate van duurzaamheid van de leverancier. Bij het afsluiten van een lening, of een andere financiële transactie, moet het vanzelf spreken dat je let op de herkomst van het geld, en de duurzaamheid van de ‘geldleverancier’. Maar tot nu toe is het moeilijk daarover informatie te achterhalen.
Sellers market
Hoe komt dat? Zou het komen omdat het een sellers market is? Zijn bedrijven allang blij als de benodigde kredieten worden verstrekt, en vragen ze daarom liever maar niet hoe duurzaam de kredietverstrekker zelf eigenlijk is?
Geld geen criterium
In de oorspronkelijke longlist van de overheid kom je de categorie ‘geld’ niet tegen als commodity of ruilmiddel waar duurzame inkoopcriteria voor ontwikkeld moeten worden. En ook de criteria van het Green Procurement Programme van de EU zwijgen over de financiële sector. Voorlichtingsfilms zeggen een hoop verstandige dingen over groen inkopen, maar waar het geld vandaan komt dat gebruikt wordt voor die inkopen, blijft onbesproken:
Radarscherm
Of zijn we simpelweg nog niet toe aan deze categorie? De commodity ‘geld’ behoort niet tot het domein van de inkoopafdeling en is daarom nog niet op het radarscherm van duurzame inkopers verschenen. Blijkbaar ook niet in die gevallen waar zowel het hoofd inkoop als de financiële afdeling rapporteren aan de Chief Financial Officer.
David of Goliath?
Als we dan ons ook over de duurzaamheid van ons geld en de kredietverstrekker gaan buigen, tsja hoe beoordelen we dan of de kredietverstrekker duurzaam werkt? En nog lastiger, of het geld dat wij tijdelijk gebruiken niet ooit voor niet-duurzame doelen is ingezet? Dit laatste lijkt mij een onmogelijke opgave.
De keuze voor een duurzame kredietverstrekker is beperkt. De wat kleinere duurzame financiele instellingen sluiten veel activiteiten en bedrijven uit. De grote financiële instellingen stellen dat zij door minder bedrijven uit te sluiten en te ‘engagen’ met hun klanten weer een grotere invloed hebben op het mainstreamen van duurzaamheid. Op basis van welke overwegingen maken wij onze keuzes? En hoe weten we vervolgens of onze overwegingen ook in de praktijk worden toegepast of alleen maar op schrift staan?
Selectie-eis
In antwoord op Kamervragen stelt minister De Jager op 12 juli dat: ‘Het hebben van een beleid op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen en het in het openbaar daarover verantwoording afleggen een selectie-eis is geweest in de Europese aanbestedingsprocedures, te weten het gebruik van credit cards door het Rijk (2009) en het betalingsverkeer van de Belastingdienst (2010).’ Een eerste voorzichtige stap, geen inhoudelijke toets dus maar slechts een administratieve.
Versnelling
Financiële transacties: een lastige stap in duurzaam inkopen maar mijns inziens wel een bijzonder belangrijke. Externe druk van klanten kan een versnelling richting echte duurzaamheid van de financiële wereld teweegbrengen.
Hoe kan de financiële sector volgens jou duurzamer worden? Reageer hieronder!
Reacties
Reageer
Pepper is een onafhankelijk platform
voor MVO-professionals
PEPPER EXPERTS
Wat leuk om mijn reactie in de nieuwe Pepper te vinden
Wie aanbieders van financiële diensten wil vergelijken op duurzaamheidscriteria, kan daarvoor uitstekend terecht bij de Eerlijke Bankwijzer: www.eerlijkebankwijzer.nl
Helemaal eens met Elfrieke dat ook het vraagstuk over waar geld te betrekken / lenen of waar geld te stallen / sparen onderdeel moet zijn van een zienswijze op MVO. Met een paar koplopers binnen de financiële instellingen moet een keuze toch goed te maken zijn. Kanttekening is dat één van de duurzaamste banken niet alle voor ondernemers benodigde diensten aanbiedt / mag aanbieden.
Terecht om dit punt onder de aandacht te brengen! In onze quick scans naar duurzaam ondernemen vormt het financieel beheer standaard een onderdeel van de inventarisaties, maar daar kan nog veel verbeteren.
Mooi verhaal van minister De Jager.
In de aanbesteding voor credtcards was duurzaamheid inderdaad een van de eisen. Het belang van duurzaamheid in de gehele aanbesteding was echter zo gering dat het uiteindelijk toch weer puur om de P van Prijs in plaats van People, Planet, Profit ging. Zolang de overheid dit blijft doen zal het nooit wat worden met duurzaam inkopen
Ik ben het niet helemaal eens.
Mijn initiatief draait hier juist om. Het duurzaam en maatschappelijk verantwoord adviseren in financiële diensten. Ik speur de leveranciers van geld en verzekeringen op die wel deugen. Als ik dat op onderdelen niet kan vinden deel ik dat mijn klant ook mee.
Dan gaan we vooralsnog met een grijze leverancier aan de slag tot er een betere komt. Ik blijf wel continu bevragen.
In de kredietverstrekking is het inderdaad het lastigst. Als het kan probeer ik dan ook binnen families te financieren en banken te mijden.
Het is niet eenvoudig maar met flink doorvragen en uitzoeken kom ik een heel eind.
groet en graag meedenkers !
Een heel goed punt. Er is te weinig focus op de duurzaamheid van het inkoopproces zelf en van de uitkomst van het inkoopproces. Financiële transacties zijn daar een onderdeel van. Het wordt tijd dat we duurzaamheid in een breder kader gaan zien.